پاورپوینت شبهه شرکت پيامبر در مجالس رقص و آواز

    —         —    

ارتباط با ما     —     لیست پایان‌نامه‌ها

... دانلود ...

بخشی از متن پاورپوینت شبهه شرکت پيامبر در مجالس رقص و آواز :


شرکت پیامبر در مجالس رقص و آواز (شبهه)




حضرت محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) آخرین پیامبر و برگذیده خداوند است که در مقام و منزلت, اشرف مخلوقات خداوند و معصوم از هرگونه عیب و خطا و معصیت می‌باشد, ولی با توجه به این جایگاه والای پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم), در منابع اهل‌سنت روایاتی درباره حضور پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در مجالس رقص و آواز بیان کرده‌اند که با مقام و منزلت رسول خدا مناسبتی ندارد. در این‌جا آن روایات را ذکر کرده و اشکالات آنها را بررسی خواهیم کرد.

فهرست مندرجات

1 - اهمیت مساجد در اسلام
2 - روایات حضور پیامبر در مجالس رقص و آواز
2.1 - روایات بخاری و مسلم
2.2 - روایت ترمذی
3 - اشکالات به روایات حضور پیامبر در مجلس رقص
4 - پانویس
5 - منبع


اهمیت مساجد در اسلام


مساجد در اسلام از جایگاه والایی برخوردارند و رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نیز دستورات فراوانی درباره مسجدها صادر کرده‌اند که نشان دهنده‌ احترام و اهمیت فوق‌العاده‌ این مکان عبادی در نزد ایشان است. به عنوان نمونه آن حضرت می‌فرمایند:
اطفال و دیوانگان (که نظم و احترام مسجد را به هم می‌زنند) به مسجد راه ندهید. در مسجد صدایتان را بلند نکنید, خرید و فروش و جدال نکنید و....

[1] ر ک:النوری الطبرسی, میرزا حسین, مستدرک الوسائل, ج3, ص381, تحقیق:مؤسسه آل البیت (علیهم‌السّلام) لاحیا التراث, 18 جلدی, چاپ اول, بیروت, مؤسسه آل البیت (علیهم‌السّلام) لاحیا التراث, 1408 ه, باب کراهه البیع والشرا فی المسجد, وتمکین الصبیان والمجانین منه, وانفاذ الاحکام, واقامه الحدود ورفع الصوت فیه, واللغو والخوض فی الباطل, ح3835/ 1.

[2] القزوینی, ابوعبدالله محمد بن یزید, سنن ابن ماجه, ج1, ص247, ح750, تحقیق:محمد فؤاد عبد الباقی, کتاب المساجد و الجماعه, بَاب ما یکْرَهُ فی الْمَسَاجِدِ.


در این میان, مسجد نبوی نه تنها از تمامی مساجد بالاتر است, بلکه به عقیده‌ مسلمانان مسجد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بعد از مسجدالحرام از نظر شرافت در رتبه‌ دوم قرار دارد و حتی بنا بر نظر بعضی, از مسجدالحرام نیز افضل است و مسجدالحرام در رتبه‌ دوم قرار دارد, چنانچه جزیری شافعی در کتاب الفقه علی المذاهب الاربعه به این مطلب اشاره می‌کند.

[3] ر ک:الجزیری, عبدالرحمن بن محمد عوض (المتوفی:1360ه), الفقه علی المذاهب الاربعه, ج1, ص264, دار الکتب العلمیه, بیروت - لبنان, الطبعه الثانیه, 1424 ه - 2003 م. متن عبارت:المالکیه قالوا:افضل المساجد المسجد النبوی, ثم المسجد الحرام, ثم المسجد الاقصی وبعد ذلک المساجد کلها سوا . نعم الصلاه فی المسجد القریب افضل لحق الجوار.



روایات حضور پیامبر در مجالس رقص و آواز


از طرفی مشغول شدن به لهو و لعب, از صفاتی است که در قرآن و روایات اسلامی مورد انتقاد قرار گرفته است. تا جایی که خداوند متعال روی‌گردانی از کارهای لغو را یکی از صفات مؤمنین شمرده است, چنان‌چه در قرآن کریم می فرماید:
(وَالَّذینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ.)

[4] مؤمنون/سوره23, آیه3.


این در حالی است که در برخی از کتاب‌های شش‌گانه اهل‌سنت که نزد آنان از اعتبار بسیار زیادی برخوردارند روایاتی را نقل می‌کند که به یقین با شان وجود مقدس رسول مهربانی سازگاری ندارد و موجب توهین به آن وجود پاک می‌شود. در ضمن روایاتی تصریح شده است که نعوذ بالله رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به اتفاق همسرش در مجالس رقص و آواز حاضر می‌شد.

روایات بخاری و مسلم


بخاری و مسلم در صحیح خود چنین می‌نویسند:
حدثنی ابو الطَّاهِرِ اخبرنا بن وَهْبٍ اخبرنی یونُسُ عن بن شِهَابٍ عن عُرْوَهَ بن الزُّبَیرِ قال قالت عَائِشَهُ والله لقد رایت رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وسلم یقُومُ علی بَابِ حُجْرَتِی وَالْحَبَشَهُ یلْعَبُونَ بِحِرَابِهِمْ فی مَسْجِدِ رسول اللَّهِ صلی الله علیه وسلم یسْتُرُنِی بِرِدَائِهِ لِکَی اَنْظُرَ الی لَعِبِهِمْ ثُمَّ یقُومُ من اَجْلِی حتی اَکُونَ انا التی اَنْصَرِفُ فَاقْدِرُوا قَدْرَ الْجَارِیهِ الْحَدِیثَهِ السِّنِّ حَرِیصَهً علی اللَّهْوِ.

عایشه می‌گوید: رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را دیدم در حالی که درب اتاق من ایستاده بود و اهل حبشه در مسجد رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) با ابزار جنگی خود (دشنه) می‌رقصیدند, پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) مرا با عبایش پوشاند تا رقص آنان را تماشا کنم و به خاطر من آنقدر ایستاد تا اینکه من بازگشتم (از تماشای آنان سیر شدم), پس حال دخترکان کم سن و سالی را که به لهو و لعب اشتیاق دارد, رعایت کنید.

[5] مسلم بن حجاج نیشابوری, صحیح مسلم, ج2, ص609, تحقیق:محمد فؤاد عبد الباقی, کتاب صلاه العیدین, بَاب الرُّخْصَهِ فی اللَّعِبِ الذی لَا مَعْصِیهَ فیه فی اَیامِ الْعِیدِ.

[6] محمد بن اسماعیل البخاری, صحیح البخاری, ج1, ص98.



جسارت به ساحت مقدس رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بدین‌جا ختم نشده و در جایی دیگر از صحیح بخاری و صحیح مسلم آمده است که ابوبکر از وضعیت زنان خواننده به صدا در آمده ولی پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نعوذ بالله اعتنایی نمی‌کرده است و آنان در خانه رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در برابر ایشان به ساز و آواز می‌پرداختند, ‌ چنانچه می‌نویسند:
حدثنا اَحْمَدُ قال حدثنا بن وَهْبٍ قال اخبرنا عَمْرٌو اَنَّ مُحَمَّدَ بن عبد الرحمن الْاَسَدِی حدثه عن عُرْوَهَ عن عَائِشَهَ قالت دخل عَلَی رسول اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَعِنْدِی جَارِیتَانِ تُغَنِّیانِ بِغِنَا ِ بُعَاثَ فَاضْطَجَعَ علی الْفِرَاشِ وَحَوَّلَ وَجْهَهُ وَدَخَلَ ابو بَکْرٍ فَانْتَهَرَنِی وقال مِزْمَارَهُ الشَّیطَانِ عِنْدَ النبی (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) فَاَقْبَلَ علیه رسول اللَّهِ علیه السَّلَام فقال دَعْهُمَا فلما غَفَلَ غَمَزْتُهُمَا فَخَرَجَتَا وکان یوم عِیدٍ یلْعَبُ السُّودَانُ بِالدَّرَقِ وَالْحِرَابِ فَاِمَّا سَاَلْتُ النبی (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) وَاِمَّا قال تَشْتَهِینَ تَنْظُرِینَ فقلت نعم فَاَقَامَنِی وَرَا َهُ خَدِّی علی خَدِّهِ وهو یقول دُونَکُمْ یا بَنِی اَرْفِدَهَ حتی اذا مَلِلْتُ قال حَسْبُکِ قلت نعم قال فَاذْهَبِی.

عایشه می‌گوید: پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بر من وارد شد, دو کنیز نزد من اشعاری را که در روز جنگ بعاث با غنا خوانده می‌شد به صورت غنا برایم می‌خواندند, رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را دیدم در جای خود دراز کشید و صورتش را برگرداند, ابوبکر وارد شد و به من نهیب زد و گفت: نزد پیامبر موسیقی شیطانی می‌نوازید, رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) رو به ابوبکر کرد و فرمود: رهایشان کن, زمانی که ابوبکر لحظه‌ای غافل شد (حواسش پرت شد), آن دو کنیز را نیشگون گرفتم آنان نیز از اتاق خارج شدند. روز عیدی بود, سودانی‌ها با سپر و ابزار آهنی جنگی خود (همانند دشنه) ‌می‌رقصیدند, از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) درخواست کردم مرا به تماشای آنان ببرد و یا اینکه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به من فرمود دوست داری آنها را تماشا کنی؟ گفتم: آری, پس ایشان مرا بر پشت خود گذاشت در حالی که گونه‌ام بر گونه‌ی او بود و می‌گفت: ‌ای بنی‌ارفده ادامه دهید و آن حضرت همین‌طور ادامه داد تا اینکه من خسته شدم, ایشان فرمود: کافی است, گفتم بله, فرمود: پس برو.

[7] مسلم بن حجاج نیشابوری, صحیح مسلم, ج2, ص609, تحقیق:محمد فؤاد عبد الباقی, کتاب صلاه العیدین, بَاب الرُّخْصَهِ فی اللَّعِبِ الذی لَا مَعْصِیهَ فیه فی اَیامِ الْعِیدِ, ح892.

[8] محمد بن اسماعیل البخاری, صحیح البخاری, ج2, ص16.

[9] محمد بن اسماعیل البخاری, صحیح البخاری, ج4, ص39.





روایت ترمذی


ترمذی یکی

لینک کمکی